นี่เป็นอีกชีวิตหนึ่ง ตอนที่ 1/2 วัยเด็ก

ในสมัยก่อน ครอบครัว นอกจากพ่อแม่ (ป๊า ม๊า) ยังมี อาก๋ง อาม่า อยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ อาก๋ง อาม่า และป๊า อพยพมาจากเมืองจีนแผ่นดินใหญ่ ในช่วงที่เมืองจีนมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง
ความที่อาก๋งเป็นคนจีน จึงมีค่านิยมต่อเด็กผู้ชายแตกต่างกว่าเด็กผู้หญิง บังเอิญว่าผู้เขียนเป็นหลานคนแรก ถึงเป็นผู้หญิงก็ยังรักเป็นพิเศษ แต่ให้แต่งตัวทะมัดทะแมง ใส่กางเกงขาสั้น เป็นเด็กผู้ชาย ในวัยเด็กอยู่กับก๋ง มากกว่าอยู่กับป๊า ทำให้มีโอกาสพบปะกับผู้ใหญ่รุ่นอาก๋งหลายคน รวมทั้งไปโน่นมานี่กับอาก๋งเป็นประจำ ทำให้เป็นเด็กกล้า ไม่ขี้อาย และไม่กลัวคนแปลกหน้า
ประสบการณ์ยามเด็ก มีอิทธิพลต่อพัฒนาการและบุคลิกภาพไม่น้อย
ป๊า ชอบร้องเพลง เล่นซอได้ เพื่อน ๆ ของป๊าหลายคนที่รู้จัก ล้วนชอบร้องเพลง ทำให้ลูก ๆ ชอบร้องเพลงเช่นกัน
ม๊า เป็นแม่ที่ประเสริฐสุด เลี้ยงลูกหกคนด้วยความรัก ความอดทน ให้ความรู้และอบรมให้ลูก ๆ แสวงหาความรู้ตั้งแต่เยาววัยทุกคน
แม่มองเห็นความสำคัญยิ่งในการให้ลูก ๆ ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด ในขณะที่ป๊าเป็นหลักในการประกอบอาชีพ แม่ทำหน้าที่ดูแลทุกคนในครอบครัวอย่างดี จำได้ว่า แม่จะทำอาหารให้อาก๋ง อาม่า ป๊า และลูก ๆ 6 คน ตามที่แต่ละคนโปรดปราน
อาม่า (ย่า)เป็นสตรีจีนที่มีความสวย แต่งตัวเนี๊ยบด้วยเสื้อสีขาว ติดกระดุมคอด้วย นุ่งกางเกงแพรสีดำ ส่วนคุณก๋ง เสื้อเชิตขาว กางเกงสีเทาแก่เกือบดำ คาดเข็มขัด หล่อทุกวัน ป๊าก็แต่งตัวแบบคุณก๋ง มีแม่เท่านั้นที่แปลกไปกว่าคนอื่น ๆ แม่นุ่งผ้าถุง เสื้อกรอมสะโพก แม่ตัดเย็ยเสื้อผ้าเอง และตัดเสื้อผ้าให้ลูก ๆ ด้วย
คุณก๋ง ป๊า หน้าตาหล่อ ตาโต จมูกโด่ง อาม่าก็สวย เป็นผู้ดีเนี๊ยบ แม่เป็นสาวสวยนครชัยศรี แต่! ลูกสาวทั้ง 4 ไม่สวยเท่าแม่ ลูกชายทั้ง 2 ก็ไม่หล่อเท่าก๋งและป๊า
ระลึกถึง อาก๋ง อาม่า ป๊า ม๊า เมื่อวันวา..น อันยาวนาน
ทุกชีวิตเคลื่อนไปข้างหน้า ชะตาชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกันไป
หันกลับไปดูความเป็นไปในอดีตบ้าง
เปรียบเทียบกัน อะไรที่ดีขึ้น อะไรที่แย่ลง การใช้ชีวิตมีคุณค่าเพียงใด ทำอะไรที่ดีๆ ให้ครอบครัว ทำอะไรที่ดี ๆ ให้ตนเอง
และแบ่งปันสิ่งดี ๆ ให้ผู้อื่นบ้างหรือเปล่า